Hoe leer je je inner-reptiel nieuwe gewoonten?

‘Laten we dat koekje nu opeten. Het is gratis en gevuld met zoete energie’ denkt je reptielenbrein. Je menselijke brein weerlegt ‘Nee beter van niet, die weegschaal gaat de verkeerde kant op en we willen ons achteraf niet schuldig voelen omdat we toch dat koekje aten’. Maar je inner-reptiel is een doordrammer ‘Ik ga gewoon gillen totdat je dat verdomde koekje eet. EET DAT KOEKJE, EET DAT KOEKJE, EET…’ En hap slik weg en het koekje is op. Schuldgevoelens… Toch beginnen de reptielhersentjes je nog meer te verleiden ‘Ze staan er nu toch. Please neem een tweede koekje. Morgen zullen er geen zijn, en overmorgen ook niet… ’ Je inner-zoogdier werkt op je gemoed ‘Je hebt het toch verdient! En …

Verder lezen

Je reptielenbrein maakt je tot een koekiemonster…

Ik had mijn zoveelste gesprek met een vriendin van ik moet afvallen, ik moet minder snoepen ’s avonds voor teevee. Herken je het, de soms onbedwingbare zin in chips of chocolade De aantrekkingskracht van Ben & Jerry’s ijs als je voorbij de diepvrieswaren loopt. De, niet te negeren, geur van verse frietjes? En de onmiddellijke spijt nadat je hebt toegegeven. Wat blijkt: we kunnen er niet aan doen! Eerder je reptielenbrein maakt je tot een koekiemonster en doet je verlangen naar ongezonde snacks. En voor wie Cookie monster uit Sesamstraat niet kent (hier een filmpje ‘Ik hou van koek’). Het is een vriendelijke grote blauwe pluche handpop met oogjes, die verlekkerd is op het eten van koekjes en vindt het …

Verder lezen

Kijk eens naar het vogeltje…

Vroeger hadden mijn ouders zo een Kodak-instantcamera om familiekiekjes te maken. Dat gebeurde vooral tijdens de vakanties of ook al eens op verjaardagen. En elke foto werd wel overwogen genomen, want je moest zuinig zijn op filmrolletjes van 12 of 24 foto’s, en ook het ontwikkelen van de foto’s kostte geld. Het waren bijna altijd geposeerde (kijk eens naar het vogeltje!) en mooi gekadreerde foto’s. En alle onscherpe, of waarop de mama ‘lelijk’ stond werden onherroepelijk verscheurd😊. En per jaar, per vakantie werd ze in een fotoalbum gekleefd, met netjes onder elke foto wat, wanneer en waar geschreven. Zodat we nu na jaren nog herinneringen ophalen aan onze kindertijd. ‘Ooh op het strand in Saint-Tropez’ of ‘mijn 3e verjaardag aan …

Verder lezen

Ons huis is de spiegel van ons innerlijke zelf

Net zoals je bent wat je eet (dan ben ik een sweetie😊), ben je ook wat je bewaart. Achter de dingen die je bezit, gaan emoties schuil die je dwingen om net dat te kopen, te houden én te bewaren. Je kan zo moeilijk afscheid nemen van die zelden gedragen maar dure jurk, die eigenlijk lelijke vaas die je als kind ‘viste’ op de kermis, dat ongebruikt servies of lelijke bijzettafeltje van je oma, omdat ze je verbinden met herinneringen. Onze kasten, lades en kamers, ons huis is de spiegel van ons innerlijke zelf. Droom je eerder om ooit te wonen in een perfect mooie en opgeruimde kamers, je weet wel zoals die picture perfect in een woondecoratiecatalogus? Of hou …

Verder lezen